Poznaj moją historię...

Miałam dwanaście lat, kiedy pierwszy raz zobaczyłam, jak babcia rozkłada karty na kuchennym stole. Nazywała się Mirella. Bez świec, bez teatru - obrus w kwiatki, wystygła herbata, jej głos: "Popatrz, co tu naprawdę jest. Nie co chciałabyś, żeby było." Nauczyłam się od niej kart nie jako magii, tylko jako języka na rzeczy, o których w naszym domu nikt nie mówił wprost.

W liceum się tego wstydziłam. Karty, zioła, babciny "ten cały cyrk" - chciałam normalnego, dorosłego, racjonalnego życia. Odłożyłam talię do szuflady i przez piętnaście lat nawet po nią nie sięgnęłam. Wyjechałam z rodzinnego Podkarpacia do Wrocławia, skończyłam architekturę i zaczęłam pracować w biurze projektowym. Projektowałam proste linie, beton i szkło – wszystko miało być wymierzalne, logiczne i pod kontrolą.

Ponad dekadę spędziłam z mężczyzną, który pomagał, ale nie pomagał. Naprawiał kran, odbierał telefon, bywał, ale kiedy pytałam, co czuje, milkł. Czasem na trzy dni. Uczyłam się czytać go bez kart: z tonu wiadomości, z tego, jak długo nie odpisuje, z tego, czy dotyka mnie tak jak kiedyś. Byłam w tym dobra. Za dobra. Babcia zmarła w trzecim roku tego związku i zostawiła mi swoją talię w pudełku po butach. Nie otworzyłam go. Byłam zajęta czymś innym - szukaniem dowodów, że on mnie kocha, tylko nie umie tego powiedzieć.

Pamiętam dokładnie wieczór, w którym to pękło. Nic dramatycznego się nie wydarzyło - zwykła środa, zwykła cisza po zwykłej, drobnej sprzeczce. Siedziałam i po raz kolejny analizowałam jego milczenie, szukając w nim czułości, której tam nie było. I nagle usłyszałam głos babci: popatrz, co tu naprawdę jest. Robiłam dokładnie odwrotnie od ośmiu lat.

Odeszłam miesiąc później. Sama.

W pudełkach po przeprowadzce znalazłam talię babci. Zaczęłam kłaść sobie karty wieczorami, nie żeby poznać przyszłość, żeby przestać się okłamywać. Przez tygodnie wychodził mi Księżyc: złudzenie, mgła, coś, co wygląda inaczej, niż jest. Aż pewnego wieczoru wyszło Słońce. Pierwszy raz od lat zobaczyłam coś jasno, bez cienia i bez usprawiedliwiania kogoś, kto mnie nie widział. Tego dnia dodałam sobie "Sol" do imienia po babci. Nikt mi go nie nadał - sama je sobie wzięłam.

Koleżanka, która tkwiła w bardzo podobnym milczeniu co ja, poprosiła, żebym rozłożyła jej karty. Rozłożyłam. Rozpłakała się, bo nazwałam dokładnie to, co czuła, a czego bała się wypowiedzieć na głos. Powiedziała innej. Ta - kolejnej. Nie szukałam tego. To znalazło mnie, bo osiem lat czytania czyjejś ciszy nauczyło mnie czegoś, czego się nie da wyczytać z żadnego podręcznika: rozpoznawać wzór, zanim kobieta sama go nazwie.

Rzuciłam pracę w korporacji. Przestałam rysować plany cudzych domów, bo zrozumiałam, że ważniejsze jest to, jak buduje się własne wnętrze. Dziś siadam naprzeciw osób, które słyszą u siebie tę samą ciszę, jaką ja słyszałam przez osiem lat. Stawiam te karty setki razy w roku i za każdym razem, gdy wraca ten sam układ, wychodzi to samo. To nie zgadywanie. To wzór, który w końcu ktoś nazywa na głos. 

Nie obiecuję dat ślubu ani telefonu w czwartek. Obiecuję nazwać to, co już czujesz, ale boisz się powiedzieć. Kartę kładę ja. Decyzję zawsze zostawiam Tobie. Ja swoją podjęłam, kiedy zobaczyłam wreszcie światło zamiast mgły i dlatego nazywam się Sol.

Czym się zajmuję

ODBIERZ LISTY

Głos zamiast milczenia.
Twoja mapa do wyjścia z iluzji.

Nie jesteś pewna? Chcesz dowiedzieć się więcej?
Zapisz się na mój newsletter, a otrzymasz link do darmowego odczytu kart tarota!

Kontakt

kontakt@lunaprima.pl

+ 48 538 351 157

Lunaprima.pl oferuje refleksję duchową i symboliczną interpretację numerologiczną, astrologiczną oraz kart tarota.
Treści mają charakter rozrywkowy i są przeznaczone dla osób pełnoletnich (18+). Nie zastąpię pomocy psychologicznej, medycznej ani prawnej.
W kryzysie: Telefon Zaufania 116 123 (14-22, bezpłatny), Niebieska Linia 800 120 002.

Copyright © Inspira Sp. z o. o. Wszystkie prawa zastrzeżone.

Page Created with OptimizePress